Bazen

Bazen içimde bir yerler öyle çok acıyor ki sanki biri bıçağı saplamış çevirip duruyo.Tam da tarif edemiyorum nasıl bir şey hissettiğimi ama sonrasında kendimi çok aciz hissediyorum.Elimden bir şey gelmiyor,herşeyden herkesten kaçmak istiyorum.
Özlemek böyle bir şeye mi dönüşüyor acaba diye çok düşünüyorum.Allah'ım ne kadar aciziz,ne kadar azız,eksiğiz.
Evet son günlerde çok üzülüyorum herşeye,çok hüzünleniyorum.Eskiden hiç sevmediğim hatta dinlemeye bile tahammül edemediğim şarkılarda bile ağlayabiliyorum.Beni gıcık eden durumlarda sessiz kalabiliyorum.Boşver diyorum dünya yeteri kadar acımasız bir yer üzülecek o kadar çok şey var ki sen nelere üzülüyorsun diyorum.Fazladan bir hüzne hiç gerek yok diyorum.
İnsan birşeye bu kadar çok üzülürken en büyük üzüntünün kendisininki olduğunu sanıyor sanırım.Ama bilmiyorduk ki herkesin üzüntüsü kendisininki kadar büyük.Bilmez ki bir başkası senin içinde yaşadığın fırtınayı,ne kadar anlatsan da boş;o her ne kadar anlıyorum dese de boş.Senin anlatabildiğin kadar bilecek çünkü.Hissedileni kelimelere dökmek imkansız.Daha sen ne hissettiğini tam olarak idrak edemiyorken bir başkasına anltmaya çalışmak ne kadar zor.
Sen ne anlatmak istersen iste karşında ki kendi anlayabildiği kadar anlayacak seni.Önemli olan senin ne anlattığın değil onun ne anladığı olacak. İşte tam da bu yüzden hiç anlatmayacaksın...