çocuk aklı işte...

yemek yemeyen bir çocuk vardı... yaşlı bir amca bir gün ona demişki, insanın yiyeceği lokma sayısı bellidir, nasibince yer ve yaşar...

çocuk ondan sonra yemek yemeyi bırakmış, ölmekten korktuğu için değil, sevgilisinden uzak olduğu için... demiş ki kendi kendine, madem sayılıdır lokmalarım, onun elinden yemek varken neden onsuz yiyip heba edeyim .. gittikçe zayıflayıp güçsüzleşmiş...

yemelisin dedim, iyice güçsüzleşmeden yemelisin, ölürsün, yemelisin dedim...
güldü sadece... iki adem vardır dedi, biri bütün, diğeri eksik olan... yaşamak bütün olanın işi...

sustum...

---

platona anlattım durmu, ne yapmalı diye sordum...
gözleri doldu, hafifce gülümsedi... iki adem vardır, ikincisi havva'sız yoktur... dedi...

sustum...

bu hikaye çok hoşuma gitti....olduğu gibi kopyaladım..inşallah hakkını helal eder..

tur
mevlana anlatır...musa bir gün tur dağına çıkmaktadır, mevla ile görüşmek için. yolda mola verir ve dinlenir, bu arada kendisine destek olacak, doğru düzgün, asa olabilecek bir sopa arar ve nihayetinde bulur. yoluna devam eder ve tur dağına çıkar. görüşmek için beklerken asa ya döner ve şöyle der :ne şanslı bir asasın ki seni buraya kadar getirdim ve mevlam ile görüşmeme şahid olacaksın, onu sende göreceksin .asa dile gelir ve der ki : beni buraya getiren sen değilsin, doğruluğumdur...

bil ki sevgi makamı çok şerefli bir makamdır
gene bil ki, sevgi varoluşun aslıdır...
(ibn arabi)