bahar yorgunluğu diye birşey yok

belki de belirsizliklerin bitmesi yakındır, yaşanılan karamsar günler iyimserlerine gebedir..belki bahar çoktan gelmiştir dallarıma.
atılan adımlar benim adımlarım değil,mecburi istikamet bir nevi..bıraktım kendimi mecburiliğine adıma adım ekliyorum..günü belli saati belli yolculuğumun.dönüş bileti olmayan bir yoldur belki.yol olması gerektiği gibi belki ama ben değilim.izmitten ayrılırken böyle hissetmiştim ilk defa,şimdi de ikinci işte.sanki bana ait bir şey geride kalmış gibi.hem de öyle büyük bir parça ki bu bazen nefesim kesiliyor gibi hissediyorum.
ama hiç ağlamadım,içimde kötü birşey birikiyor gibi hissediyorum.bakışlarım daha sert,cümlelerim daha ağır.kalp kırmalar da cabası.ağlamak içimizi temizleyen birşeymiş.keşke ağlayabilsem..üzgün değilim bu kez,belki biraz sinirli ama çokça şaşkın..tarifi zor hissettiğim şeyin.uykuyla uyuşturduğum beynim yorgun.
hani bugünlerde çokça bahsedilen bahar yorgunluğu semptomları var ya benim ömrümün son iki yılı bahar yorgunluklarıyla geçmiş...

uzun bir sessizlik

söyleyecek çok sözüm yazacak az kelimem var
'uzun bir sessizlik'
belki ardı şen olur...